STUDENCKIE KOŁO NAUKOWE
przy Oddziale
CHIRURGII OGÓLNEJ I NACZYNIOWEJ

Międzyleski Szpital Specjalistyczny w Warszawie


GŁÓWNA

CZWARTKI
CHIRURGICZNE


DZIAŁALNOŚĆ
NAUKOWA


SPOTKANIA

KONTAKT





Ultrastruktura zastawki żylnej w normie i patologii w skanningowej mikroskopii elektronowej
Adam Koleśnik1, Sławomir Poletajew1,2, Maciej Wleklik1,2, Tymon Skadorwa1, Waldemar Kostewicz2, Bogdan Ciszek1
1Zakład Anatomii Prawidłowej Centrum Biostruktury Akademii Medycznej w Warszawie
2Oddział Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej Międzyleskiego Szpitala Specjalistycznego w Warszawie

Wstęp
Własności mechaniczne zmienionych patologicznie zastawek żył kończyn dolnych odgrywają znaczącą rolę w patogenezie przewlekłej niewydolności żylnej. Istnieje wiele doniesień podkreślających rolę zmian w śródbłonku i tkance łącznej zastawek na poziomie mikroskopowym i ultrastrukturalnym.

Cel
Celem pracy było przedstawienie trójwymiarowej struktury zastawki żylnej w normie i patologii.

Materiał i metoda
Badania oparto na materiale czterech zastawek żyły odpiszczelowej nie wykazujących cech przewlekłej niewydolności żylnej, pobranych podczas rutynowych badań autopsyjnych ze zwłok oraz czterech zastawek pobranych z żył odpiszczelowych podczas operacji żylaków kończyn dolnych. Materiał został utrwalony w 2.5% roztworze aldehydu glutarowego w buforze kakodylowym. Zastawki pochodzące z badań autopsyjnych oraz dwie zastawki pobrane śródoperacyjnie poddano następnie procedurze trawienia w wodorotlenku sodu metodą Ohtaniego w celu odsłonięcia włókien kolagenowych. Dwie pozostałe zastawki patologiczne pozostawiono bez trawienia. Po dodatkowym utrwaleniu struktury roztworami kwasu taninowego i czterotlenku osmu preparaty wysuszono w punkcie krytycznym, napylono złotem i oglądano w mikroskopie LEO 1430VP przy napięciu przyspieszającym 16 i 18kV.

Wyniki
W preparatach zastawek prawidłowych obserwowano regularny układ włókien kolagenowych, złożony z powierzchownej, podśródbłonkowej siateczki oraz głębiej położonych pęczków włókien, wzmacniających głównie okolicę przyczepu zastawki do ściany żyły. Na powierzchni nietrawionych zastawek patologicznych obserwowano skupiska erytrocytów, płytek krwi i limfocytów, często związane nićmi włóknika oraz obszary uszkodzonego śródbłonka. Powierzchowna siatka włókien kolagenowych w preparatach trawionych nie była tak wyraźna, jak w przypadku zastawek prawidłowych. Uwagę zwracało także pogrubienie płatków zastawek, zwłaszcza w obrębie ich wolnego brzegu.

Wnioski
Poczynione obserwacje wskazują, że procesy patologiczne związane z rozwojem przewlekłej niewydolności żylnej doprowadzają nie tylko do zniszczenia śródbłonka, powstawania mikroskrzeplin oraz zmian zapalnych, ale także do zniszczenia struktury włókien kolagenowych warunkujących mechaniczne własności zastawki już wtedy, gdy makroskopowo zmiany te nie są dostrzegalne.




PREZENTACJE PRACY:
Konferencja Naukowo-Szkoleniowa Polskiego Towarzystwa Flebologicznego
9-12 marca 2006, Hotel Las, Szklarska Poręba
www.ptf.org.pl

PUBLIKACJA ABSRAKTU:
Przgląd Flebologiczny 2006; 14: 41-42